محمود:استاد رضایی خلقت نظام احسن و اشرف مخلوقات درست اماچرا قبل از این كه من متولد بشم،خدا ازمن اجازه نگرفت چرا من رو اجبارا خلق کرد فقط نفرمائید که برای رشد وتعالی بوده؟!اتفاقا می گم که برای رشد و تعالی خودته که اجباراخلق شدی،چون خردمندان جهان هم به این نتیجه رسیدن،همون طور که درماده 26 اعلامیه حقوق بشرآمده:
"آموزش وپرورش لااقل تا حدودی که مربوط به تعلیمات ابتدای و اساسی می باشد باید اجباری و مجانی باشد"خوب با توجه به این ماده حقوق بشر همه اجبارا باید به مدرسه برن،یعنی اگه بچه های کشوری نخوان درس بخونن ،والدین وسران اون کشور هم بچه هاشون رو مجبور به درس خوندن نکنن همشون به جرم نقض حقوق بشر مورد اعمال مجازات های بین الملی قرار می گیرن،پس همه اجبارا باید تحصیل کنند وقتی که از خردمندان جهانی سوال شد که این ماده مخالف آزادی و اختیار انسانه جواب دادندکه :
"هر انسانی که به دنیا می آید یک نابغه است فقط باید اجبارا در محیط رشد و تعالی قرار گیرد تا جهت نبوغ خود را بشناسد"واتفاقا دربند دوم ماده 26تاکید شده که"آموزش وپرورش باید طوری هدایت شودکه شخصیت انسانی هر کس را به حد اکمل رشد آن برساند"(نشریه دانشکده حقوق وعلوم سیاسی شماره25،ص123)خوب حالا فکر می کنی عقلای جهان با کسی لج بودن یا با همه مردم دنیا پدر کشتگی داشتند نه می خواستند خیرشون به همه برسه ومردم به رشد کمال وسعادت برسن وهمه جامعه جهانی رشد کنه خوب حالا یکی هم این وسط با سعادت خودش لج بازی می کنه چاره ای نیست باید اجبارا تومسیرسعادت قرار بگیره تا به نبوغ خودش پی ببره. خدا فیاض مطلقه و با آفرینش انسان خواسته او را از فیض و بخشش و نعمتهای فراوانش بهرهمند کنه. اگر خلقت صورت نمی گرفت، این سؤال جا داشت كه خداوند با این كه فیاض علی الاطلاقه و هیچ گونه بخل در ساحت اقدسش راه نداره، چرا انسان رو نیافرید تا او نو از نعمت هایش بهرهمند کنه. معلومه كه قبل از خلقت انسان، موجودی به نام انسان وجود نداره که از او سؤال بشه: میخواهی آفریده بشی؟ تازه این سؤال بی مورده؛ اگه این پرسش عملی می شد، فوراً انسان جواب میداد:
نیكی و پرسش؟چون اگه این سؤال از انسان می شد، طبعاً اولین سؤالش این بود كه: چرا مرا می آفرینی و هدفت از خلقت من چیه؟ جواب می شنید: بخاطراینكه تو قادری به اختیار خودت به كمالات بسیار عالی و لذتهای دلچسب برسی و از نعمتهای ابدی بهرهمند بشی. خوب اگه غرض از آفرینش، تکامل منه،خدا هم که با کسی لج بازی نداره معلومه كه میخواهم به كمالات برسم. مثل این كه به ما بگن همه شما توان رفتن به فلان محل مخصوص را دارید و هر كس به اون جا بره و برگرده، زندگیش از همه جهات و در همه زمینه ها تأمین می شه،و رفتن به اون جا منع شرعی و قانونی نداره.كسی پیدا میشه كه از رفتن به اون محل سرباز بزنه؟ البته این مطلب به عنوان تمثیل و تقریب به ذهنه و گر نه بهشت و نعمتهای اون و رضوان الهی كه انسان برای رسیدن به اونا آفریده شده است، قابل ملاحظه با نعمتهای دنیا نیست.قرآن میفرماید:
"هیچ كس نمی داند چه پاداشهایی كه مایه روشنی چشم ها است، برای آنها نهفته شده است؟ این جزای اعمالی است كه انجام می دادند". (سجده آیه 17)در حدیث مشهوری از پیغمبر اكرم(ص) میخوانیم: "خدامی فرماید:
برای بندگان صالحم پاداشهایی فراهم كرده ام كه هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و به فكر كسی نگذشته است". (ناصر مكارم شیرازی، پیام قرآن، ج 6، ص 302)
به نظر شما اجباری که برای رسیدن به نبوغ و تعالی بشره عیبی داره؟!